Agnes Aerts was erbij vanaf het prille begin. Toen het opvangcentrum in 2001 de deuren opende in een voormalige Duitse legerkazerne, moest er nog heel wat gebeuren. Samen met haar collega’s bouwde ze stap voor stap mee aan de werking van het centrum. Momenteel werkt zij als administratief medewerker op de medische dienst. Vandaag, 25 jaar later, kijkt Agnes terug op een boeiend parcours vol veranderingen, bijzondere ontmoetingen en onvergetelijke herinneringen. Tijd om even samen met haar terug te blikken!
Terug naar het begin
Hoe zag de start van het opvangcentrum eruit?
Het centrum was een voormalige Duitse legerkazerne die al geruime tijd leegstond. Er was nog heel wat werk om de gebouwen om te vormen tot een opvangcentrum. Alles was leeg en kil, maar dagelijks zag je wel veranderingen door de werken.
Wat herinner je je nog van je allereerste werkdag?
Mijn eerste werkdag vond plaats in blok 8. Dat was toen nog een hangaar waar vroeger brandweerwagens stonden. Er was één grote ruimte die als refter diende en daarnaast twee kleine lokaaltjes. Daar stond één rode telefoon en één computer. Daarmee moesten we het centrum opstarten!
Had je toen ooit gedacht dat je hier 25 jaar later nog zou werken?
Ik had wel gehoopt dat ik hier nog zou werken, maar toen was de opvang van asielzoekers nog maar opgericht als een tijdelijke organisatie.
Toen versus nu
Wat is volgens jou het grootste verschil tussen het opvangcentrum van toen en dat van vandaag?
In het begin kenden we alle bewoners bij naam. We hadden toen een klein centrum met ongeveer 175 bewoners. Vandaag is dat natuurlijk niet meer mogelijk.
Ook onder de collega's was de verbondenheid heel groot. Iedereen stond klaar voor elkaar en hielp waar nodig. Nu ken ik soms niet eens iedereen die hier werkt. (lacht)
Wat was 25 jaar geleden heel gewoon, maar kunnen we ons vandaag bijna niet meer voorstellen? En wat is er doorheen de jaren nauwelijks veranderd?
De hulpvaardigheid van de collega's was toen heel gewoon. Dat was echt vanzelfsprekend.
En natuurlijk blijven ook de bewoners komen en gaan, elk met hun eigen verhaal. Dat zal zo blijven zolang we mensen opvangen.
De leukste herinneringen
Wat is je meest bijzondere of grappige herinnering uit de voorbije 25 jaar?
Een keer kwam er een bewoner langs op de medische dienst. Hij voelde zich zo ziek dat hij vond dat hij onmogelijk op een stoel in de wachtzaal kon zitten. Zijn oplossing? Hij had gewoon zijn matras meegebracht vanuit zijn kamer en die in de wachtzaal gelegd. Zo kon hij toch comfortabel wachten! (lacht)
Mensen en ontmoetingen
Zijn er bewoners die je na al die jaren nog altijd bijblijven? Waarom?
Zeker! Sommige bewoners blijven je altijd bij. En soms kom je hen jaren later nog eens tegen.
Zo gingen de kinderen van een van onze eerste bewoners naar de school waar ik leesjuf was. Dat zijn bijzondere ontmoetingen die je niet snel vergeet.
Wat heb je door de ontmoetingen met bewoners zelf geleerd?
Dat wij het eigenlijk nog niet zo slecht hebben, ook al durven we daar zelf soms weleens over klagen. Als je hoort wat sommige bewoners allemaal hebben meegemaakt...
Wat maakt het werken in een opvangcentrum voor jou bijzonder?
Alle dagen zijn anders. Je weet nooit wat er gaat gebeuren. Je werkt met mensen en dat maakt de job zo afwisselend.
Waar ben je het meest trots op als je terugkijkt op die 25 jaar?
Ik ben trots dat ik het centrum mee heb mogen opstarten. We moesten toen alles zelf uitzoeken. Denk maar aan wat we allemaal nodig hadden in het economaat, hoe we de vestiaire moesten organiseren en zoveel meer. Er bestonden nog geen procedures. We hebben dat allemaal samen moeten uitbouwen.
Als je de voorbije 25 jaar in drie woorden moet omschrijven, welke zouden dat zijn?
Uitdagend, leerrijk en afwisselend!
Een blik op de toekomst
Wat wens je het opvangcentrum toe voor zijn 25ste verjaardag?
Nog een vlotte en goede samenwerking. Proficiat!
Ook aan jou, Agnes, proficiat met je 25 dienstjaren bij Fedasil Arendonk!